دانشورزی

نرم افزار مدیریت کتب الکترونیک

alirezaganji — Sun, 08 Mar 2009 04:40:18 GMT

سرعت خوبست

اما مهمتر از آن "بودن" است

و برای درست بودن باید اندیشید

مهم "حضور" است

حضوری آگاهانه

حتی با یک سلام

و سلام می کنیم به شما دوستداران دانش و دانشورزان فرهیخته

خرسند و مفتخریم به اطلاع کلیه دوستان، همکاران و دانش دوستان برسانیم نرم افزار مدیریت کتب الکترونیک با هدف ایجاد بستری مناسب به منظور اطلاع رسانی بروز و کارا جهت امور تحقیقاتی، آموزشی، صنعتی، مدیریتی در خصوص کتب الکترونیک، ارتقای فرهنگ اطلاع رسانی، مدیریت متمرکز بر اطلاعات و فراهم آوری کتب الکترونیکی ارزشمند ( بیش از 10000 کتب الکترونیک و 2000 کتب موجود در پایگاه اشپرینگر 2007 و 2008) با مشخصات ذیل:

1- دارای 10000 کتب الکترونیک تمام متن و قابلیت افزونگی بی نهایت E-books

2- قابلیت بازیابی از طریق فیلدهای نویسنده، عنوان، موضوع، ISBN، و ... به روشهای ترکیبی، منطقی، رابطه ای، Truncation، Adjucent

3- ارائه تصویر جلد و اطلاعات کامل کتابشناختی بعلاوه شماره رده کنگره و دیویی اکثر کتب تا حد لزوم

4- پیاده سازی نرم افزار به شکل Web based

5- انعطاف بالا جهت استفاده مطلوب

6-امکان افزودن و حذف منابع به بانک موجود

7- پشتیبانی رایگان

8- قیمت کاملا مناسب در مقایسه با پایگاههای الکترونیکی برون مرزی

9- محیط کاربری بسیار ساده و جذاب

10- بکارگیری فناوری روز در توزیع اطلاعات، مدیریت و نرم افزار

11- پشتبانی کامل از TCP/IP و پروتکلهای مرتبط

12- قابلیت اجرا در سیستم عامل خانواده ای Microsoft Windows

13- امکان تهیه خروجی به فرمتهای کامل و خلاصه

14- قابلیت استفاده برای تمامی مراکز و سازمانهایی که به نوعی با اطلاعات، ارتباط دارند از جمله: کتابخانه ها، مراکز اطلاع رسانی، مراکز آرشیو و اسناد و مراکز آموزشی –تحقیقاتی

قابل عرضه و پیاده سازی برای کلیه اشخاص حقیقی و حقوقی که نیاز به چنین منابعی رابه موازات رشد منابع چاپی احساس می کنند، می باشد. ضمن پیوست لیست کتب الکترونیک موجود در بانک نرم افزار به نامه حاضر، بسی مایه مباهات و موجبات خرسندی خواهد بود، در صورت تمایل و جهت کسب اطلاعات بیشتر با شماره تلفن 09123415262 (سعید رزاقی) تماس حاصل نمایید.

کتاب ابدیت یک بوسه، پابلو نرودا ترجمه ي احمد شاملو

alirezaganji — Sat, 13 Sep 2008 06:02:34 GMT

اگر سفر نكنی،

اگر كتابی نخوانی،

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،

اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی

زماني كه خودباوري را در خودت بكشی،

وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.

به آرامي آغاز به مردن مي‌كنی

اگر برده‏ی عادات خود شوی،

اگر هميشه از يك راه تكراری بروی …

اگر روزمرّگی را تغيير ندهی

اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،

يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن مي‏كنی

اگر از شور و حرارت،

از احساسات سركش،

و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،

و ضربان قلبت را تندتر مي‌كنند،

دوری كنی . .. .،

تو به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی

اگر هنگامی كه با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی،

اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،

اگر ورای روياها نروی،

اگر به خودت اجازه ندهی

كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏ات

ورای مصلحت‌انديشی بروی . . .-

امروز زندگی را آغاز كن

امروز مخاطره كن!

امروز كاری كن!

نگذار كه به آرامی بميری!

شادی را فراموش نكن

ترجمه از احمد شاملو

گاهـي به نگاهـت نگـاه کـن !

alirezaganji — Wed, 10 Sep 2008 07:37:01 GMT

انيشتين مي‌گفت : « آنچه در مغزتان مي‌گذرد، جهانتان را مي‌آفريند. »

استفان کاوي (از سرشناسترين چهره‌هاي علم موفقيت) احتمالاً با الهام از همين حرف انيشتين است که مي‌گويد:« اگر مي‌خواهيد در زندگي و روابط شخصي‌تان تغييرات جزيي به وجود آوريد به گرايش‌ها و رفتارتان توجه کنيد؛ اما اگر دلتان مي‌خواهد قدم‌هاي کوانتومي برداريد و تغييرات اساسي در زندگي‌تان ايجاد کنيد بايد نگرش‌ها و برداشت‌هايتان را عوض کنيد

او حرفهايش را با يک مثال خوب و واقعي، ملموس‌تر مي‌کند:« صبح يک روز تعطيل در نيويورک سوار اتوبوس شدم. تقريباً يک سوم اتوبوس پر شده بود. بيشتر مردم آرام نشسته بودند و يا سرشان به چيزي گرم بود و درمجموع فضايي سرشار از آرامش و سکوتي دلپذير برقرار بود تا اينکه مرد ميانسالي با بچه‌هايش سوار اتوبوس شد و بلافاصله فضاي اتوبوس تغيير کرد. بچه‌هايش داد و بيداد راه انداختند و مدام به طرف همديگر چيز پرتاب مي‌کردند. يکي از بچه‌ها با صداي بلند گريه مي‌کرد و يکي ديگر روزنامه را از دست اين و آن مي‌کشيد و خلاصه اعصاب همه‌مان توي اتوبوس خرد شده بود. اما پدر آن بچه‌ها که دقيقاً در صندلي جلويي من نشسته بود، اصلاً به روي خودش نمي‌آورد و غرق در افکار خودش بود. بالاخره صبرم لبريز شد و زبان به اعتراض بازکردم که: «آقاي محترم! بچه‌هايتان واقعاً دارند همه را آزار مي‌دهند. شما نمي‌خواهيد جلويشان را بگيريد؟» مرد که انگار تازه متوجه شده بود چه اتفاقي دارد مي‌افتد، کمي خودش را روي صندلي جابجا کرد و گفت: بله، حق با شماست. واقعاً متاسفم. راستش ما داريم از بيمارستاني برمي‌گرديم که همسرم، مادر همين بچه‌ها٬ نيم ساعت پيش در آنجا مرده است. من واقعاً گيجم و نمي‌دانم بايد به اين بچه‌ها چه بگويم. نمي‌دانم که خودم بايد چه کار کنم و ... و بغضش ترکيد و اشکش سرازير شد.»

استفان کاوي بلافاصله پس از نقل اين خاطره مي‌پرسد:« صادقانه بگوييد آيا اکنون اين وضعيت را به طور متفاوتي نمي‌بينيد؟ چرا اين طور است؟ آيا دليلي به جز اين دارد که نگرش شما نسبت به آن مرد عوض شده است؟ » و خودش ادامه مي‌دهد که:« راستش من خودم هم بلافاصله نگرشم عوض شد و دلسوزانه به آن مرد گفتم: واقعاً مرا ببخشيد. نمي‌دانستم. آيا کمکي از دست من ساخته است؟ و....

اگر چه تا همين چند لحظه پيش ناراحت بودم که اين مرد چطور مي‌تواند تا اين اندازه بي‌ملاحظه باشد٬ اما ناگهان با تغيير نگرشم همه چيز عوض شد و من از صميم قلب مي‌خواستم که هر کمکي از دستم ساخته است انجام بدهم .»

« حقيقت اين است که به محض تغيير برداشت٬ همه چيز ناگهان عوض مي‌شود. کليد يا راه حل هر مسئله‌اي اين است که به شيشه‌هاي عينکي که به چشم داريم بنگريم؛ شايد هرازگاه لازم باشد که رنگ آنها را عوض کنيم و در واقع برداشت يا نقش خودمان را تغيير بدهيم تا بتوانيم هر وضعيتي را از ديدگاه تازه‌اي ببينيم و تفسير کنيم . آنچه اهميت دارد خود واقعه نيست بلکه تعبير و تفسير ما از آن است .

ذهن ما باغچه است

alirezaganji — Wed, 09 Jul 2008 09:05:18 GMT

ذهن ما زندان است

ما در آن زندانی

قفل را بشکن، در ِ آن بگشای

و برون آی از این دخمه ظلمانی

نگشایی گل من

خویش را در آن حبس خواهی کرد

همدم جهل در آن خواهی شد، و در این ویرانی

همچنان تنگ نظر می مانی

هر کسی در قفس ذهنی خود زندانی است

ذهن بی پنجره بی پیغام است

ذهن بی پنجره دود آلود است

ذهن بی پنجره بی فرجام است

بگشاییم در این تاریکی روزنه ای

بگذاریم ز هر دشت نسیمی بوزد

بگذاریم ز هر موج خروشی بدمد

بگذاریم که هر کوه طنینی فکند

بگشاییم کمی پنجره را

بفرستیم که اندیشه هوایی بخورد

بگذاریم به آبادی عالم قدمی

و بنوشیم ز میخانه هستی قدحی

طعم احساس جهان را بچشیم

و ببخشیم به احساس جهان خاطره ای

ما به افکار جهان درس دهیم

و ز افکار جهان مشق کنیم

خبری خوش باشیم

و خروسی باشیم

که سحر را به جهان مژده دهیم

نور را هدیه کنیم

و بکوشیم جهان

به طراوت و ترنم، تسکین و تسلی برسد

و بروید گل بیداری، دانایی، آبادی، در ذهن زمان

و بروید گل بینایی، صلح، آزادی، عشق در قلب زمین

ذهن ما باغچه است

گل در آن باید کاشت

و نکاری گل من

علف هرز در آن می روید

زحمت کاشتن یک گل سرخ

کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است

بی گل آرایی ذهن

نازنین،

هرگز آدم آدم نشود.

از کتاب «خویش را باور کن»

زنده یاد دکتر مجتبی کاشانی

کوه می باید بود...

alirezaganji — Sun, 06 Jul 2008 09:14:54 GMT

آه ای کوه بلند

ای سراپا همه پند

از تو این تجربه آموخته ام

که نلرزد دلم از غرش ارابه ی سهمگین زمان

و هراسی ندهم راه به دل از طوفان

کاه بودن ننگ است

کوه می باید بود...

رفاقت

alirezaganji — Sun, 06 Jul 2008 09:13:11 GMT

رفاقت قصه ی تلخیست

که از نامش گریزانم

گریزانم

همدم

alirezaganji — Sun, 06 Jul 2008 09:08:00 GMT

دیریست

که مونسم سنگ قبریست

بر دوش

راستی تو می دانی

در کدام گورستان

آسوده می توان مرد؟

دعا

alirezaganji — Sun, 06 Jul 2008 09:07:10 GMT

برای تو ...برای همه...برای کسی که این متن رو می خونه ...برای نازنینم

نازنینم

چه دعا بهتر ازاین

خنده ات از ته دل

گریه ات از سر شوق نبود هیچ غروبت غمگین

هر زني زيباست

alirezaganji — Sun, 06 Jul 2008 09:01:52 GMT

پسرکي از مادرش پرسيد: مادر چرا گريه مي کني؟

مادر فرزندش را در آغوش گرفت و گفت: نمي دانم عزيزم، نمي دانم.

پسرک نزد پدرش رفت و گفت: بابا، چرا مامان هميشه گريه مي کند؟ او چه مي خواهد؟

پدرش تنها دليلي که به ذهنش مي رسيد، اين بود: همه زنها گريه مي کنند، بي هيچ دليلي!

پسرک بزرگ شد ولي هنوز از اينکه زنها خيلي راحت به گريه مي افتند، متعجب بود.

يک بار در خواب ديد که دارد با خدا صحبت مي کند، از خدا پرسيد: خدايا، چرا زنها اين همه گريه مي کنند؟

خدا جواب داد: من زن را به شکل ويژه اي آفريده ام،

به شانه هاي او قدرتي داده ام تا بتواند سنگيني زمين را تحمل کند،

به بدنش قدرتي داده ام تا بتواند درد زايمان را تحمل کند،

به دستهايش قدرتي داده ام که حتي اگر تمام کسانش دست از کار بکشند، او به کار ادامه دهد.

به او احساسي داده ام تا با تمام وجود به فرزندانش عشق بورزد، حتي اگر او را هزاران بار اذيت کنند.

به او قلبي داده ام تا همسرش رادوست بدارد، از خطاهاي او بگذرد و همواره در کنار او باشد.

و به او اشکي داده ام تا هر هنگام که خواست، فرو بريزد. اين اشک را منحصراً براي او خلق کرده ام تا هرگاه نياز داشته باشد، بتواند از آن استفاده کند.

زيبايي يک زن در لباسش، موها يا اندامش نيست. زيبايي زن را بايد در چشمانش

جست و جو کرد زيرا تنها راه ورود به قلبش آنجاست.

داستان کوتاه

alirezaganji — Sun, 06 Jul 2008 09:00:59 GMT

روزي روزگاري پسرك فقيري زندگي مي كرد كه براي گذران زندگي و تامين مخارج تحصيلش دستفروشي مي كرد.از اين خانه به آن خانه مي رفت تا شايد بتواند پولي بدست آورد.روزي متوجه شد كه تنها يك سكه 10 سنتي برايش باقيمانده است و اين درحالي بود كه شديداً احساس گرسنگي مي كرد.تصميم گرفت از خانه اي مقداري غذا تقاضا كند. بطور اتفاقي درب خانه اي را زد.دختر جوان و زيبائي در را باز كرد.پسرك با ديدن چهره زيباي دختر دستپاچه شد و بجاي غذا ، فقط يك ليوان آب درخواست كرد.

دختر كه متوجه گرسنگي شديد پسرك شده بود بجاي آب برايش يك ليوان بزرگ شير آورد.پسر با تمانينه و آهستگي شير را سر كشيد و گفت : «چقدر بايد به شما بپردازم؟ » .دختر پاسخ داد: « چيزي نبايد بپردازي.مادر به ما آموخته كه نيكي ما به ازائي ندارد.» پسرك گفت: « پس من از صميم قلب از شما سپاسگذاري مي كنم»

سالها بعد دختر جوان به شدت بيمار شد.پزشكان محلي از درمان بيماري او اظهار عجز نمودند و او را براي ادامه معالجات به شهر فرستادند تا در بيمارستاني مجهز ، متخصصين نسبت به درمان او اقدام كنند.

دكتر هوارد كلي ، جهت بررسي وضعيت بيمار و ارائه مشاوره فراخوانده شد.هنگاميكه متوجه شد بيمارش از چه شهري به آنجا آمده برق عجيبي در چشمانش درخشيد.بلافاصله بلند شد و بسرعت بطرف اطاق بيمار حركت كرد.لباس پزشكي اش را بر تن كرد و براي ديدن مريضش وارد اطاق شد.در اولين نگاه اورا شناخت.

سپس به اطاق مشاوره باز گشت تا هر چه زود تر براي نجات جان بيمارش اقدام كند.از آن روز به بعد زن را مورد توجهات خاص خود قرار داد و سر انجام پس از يك تلاش طولاني عليه بيماري ، پيروزي ازآن دكتر كلي گرديد. آخرين روز بستري شدن زن در بيمارستان بود.به درخواست دكتر هزينه درمان زن جهت تائيد نزد او برده شد.گوشه صورتحساب چيزي نوشت.آنرا درون پاكتي گذاشت و براي زن ارسال نمود.

زن از باز كردن پاكت و ديدن مبلغ صورتحساب واهمه داشت.مطمئن بود كه بايد تمام عمر را بدهكار باشد.سرانجام تصميم گرفت و پاكت را باز كرد.چيزي توجه اش را جلب كرد.چند كلمه اي روي قبض نوشته شده بود.آهسته انرا خواند.

«بهاي اين صورتحساب قبلاً با يك ليوان شير پرداخت شده است»